Waarom rust nemen soms zo moeilijk kan zijn

"Je moet gewoon wat meer rust nemen."

Het is misschien wel het meest gegeven advies aan iemand die overspannen is of een burn-out heeft. Goed bedoeld, maar voor mij voelde het bijna onmogelijk.

Rust nemen heb ik écht moeten leren.

Toen ik door mijn burn-out noodgedwongen stil kwam te staan, dacht ik dat uitrusten vanzelf zou gaan. Niets bleek minder waar.

Mijn lichaam stond continu 'aan'. Ik leefde al zo lang op adrenaline en cortisol dat ik niet meer wist hoe ontspannen voelde. Zodra ik even niets deed, werd ik onrustig. Mijn hoofd maakte overuren en ik voelde de drang om iets te doen.

Dus wat deed ik?

Ik ging vrijwilligerswerk doen, ik sportte extra, ik sprak veel af met anderen. Alles om maar bezig te blijven. Achteraf zie ik dat ik eigenlijk steeds opnieuw mijn lichaam van een dosis adrenaline voorzag. Stilzitten voelde onveilig.

Tot het moment dat mijn lichaam echt op de rem trapte.

Ik zat thuis op de bank met oordoppen in, omdat ieder geluid te veel was. Ik kreeg paniekaanvallen en was volledig uitgeput. Mijn lichaam had één duidelijke boodschap:

Nu is het genoeg.

Pas toen besefte ik dat ik niet alleen moest herstellen van een burn-out. Ik moest ook afkicken van jarenlang leven op stresshormonen.

En dat was misschien wel het moeilijkste onderdeel van mijn herstel.

Want als ik eindelijk rust nam, kwam mijn hoofd juist op gang. Gedachten bleven malen. Ik voelde me schuldig omdat ik niets deed. Ik werd onrustig van de stilte.

Misschien herken jij dat?

Rust betekent niet automatisch dat je je ontspannen voelt.

Soms moet je lichaam eerst opnieuw leren dat het veilig is om stil te zijn, stil te staan, stil te zitten.

Voor mij begon dat niet met een hele vrije dag of een weekend zonder plannen.

Het begon klein. Ik plande bewust rustmomenten in mijn agenda. Letterlijk. Een groot rood kruis, alsof het de belangrijkste afspraak van de dag was. En die afspraak was met mezelf.

Soms deed ik helemaal niets. Soms nam ik een lange douche en smeerde me daarna uitgebreid in met lekkere body creme. Ik keek een simpele serie ( ik heb 'Say yes to the dress' toen versleten ;). Ik lakte mijn nagels. Ik maakte een wandeling zonder doel. In het begin vond ik dit ontzettend moeilijk. Mijn gedachten gingen nog steeds alle kanten op, mijn hoofd was nooit stil. Maar langzaam maar zeker lukte het beter. Ik kon rust nemen, ik kon even niets doen. Ik kon er zelfs enorm van genieten!

Ik ontdekte dat rust geen beloning is voor hard werken, maar dat rust een basisbehoefte is. Nog steeds zorg ik dat ik voldoende rust heb in mijn dag en week. Want naast dat ik er enorm van geniet, heb ik het ook echt nodig!

Een kleine uitnodiging

Plan deze week eens een half uur in waarin niets hoeft. Zet het net zo serieus in je agenda als een werkafspraak of een afspraak met een vriendin.

💛 Ik ben benieuwd...

Waardoor kom jij écht tot rust?